Matka Boska ponad orgazmami, czyli w tabloidach wzbiera fala świętości...

Może to intymne wyznanie, ale co mi tam: uwielbiam polskie tabloidy i inteligentną, pełną cynizmu oraz hipokryzji grę, jaką prowadzą ze swoimi czytelnikami. Najbardziej lubię je w okresach, kiedy dewocieją na potęgę, udając świętsze niż - nie przymierzając - moja sąsiadka, stara Matlakowa, która na czas Wielkiego Postu nawet swego posiwiałego ratlerka stroiła w fioletowe wdzianko z włóczki.
Święte treści, ocierające się niemal o język liturgii, możemy napotkać w tabloidach przy okazji:
a. świąt - Wielkanocy, Bożego Narodzenia i Wszystkich Świętych
b. głośnych tragedii i pochówków ich ofiar
c. rocznic papieskich i wydarzeń związanych z JP II
Do kanonizacji papieża-Polaka niespełna miesiąc, więc właśnie w "Fakcie" i "SE" wzbiera fala świętości oraz transendencji charakterystycznych dla tego ostatniego obszaru działań z pogranicza kruchty i redakcji.
Jako że treści religijne na łamach tabloidów toną zazwyczaj w mętnym morzu doczesności, zdarzają się dziwne i ciekawe zbitki, uświadamiające nam, że życie składa się z uniesień nie tylko o charakterze religijnym. Patrz poniżej.

W ostatnim sobotnim "Super Expressie" słynąca cudami uzdrowień Matka Boska z Lourdes spoczęła na żółtej belce z porażającą społeczeństwo informacją, że "Zmiana czasu na letni odbierze nam 101.250 orgazmów". Cóż, nic tylko się modlić ;)
"Fakt" w soboty na dobre rozkręca handel dewocjonaliami (wspominałem już o tym na blogu http://mediablogextra.blogspot.com/2014/03/chinski-papiez-w-fakcie-dewocjonalia.html ). O ile sie nie mylę (jeśli się mylę, to sprostujcie), pierwsze z kolekcji dewocjonaliów dokładano do gazety za darmo. Teraz jednak, ku zaskoczeniu moim i pewnie innych czytelników, BĘC: 2,99 zł!

Coś mi podpowiada, że całkiem wypasiona kolekcja medalików nie spięłaby się wydawcy finansowo i trzeba było zacząć sprzedawać dewocjonalia zamiast je rozdawać przy okazji zakupu gazety. Poza tym w Polsce za Matkę Boską Częstochowską czytelnik gotów jest zapłacić chetniej niż np. za medalik z św. Ojcem Pio.
Sztuka robienia tabloidu polega m.in. na tym, by gazeta "myślała czytelnikiem", odpowiadając jak najszerzej  na rozmaite potrzeby jak największego grona nabywców. Dlatego "świętoszenie" w niektórych okresach roku sprzedaje się lepiej niż świntuszenie. I "Fakt", i "Super Express" świetnie o tym wiedzą i mają z tego niezłe profity. A myślę, że w kwestii czerpania zysków z kanonizacji Papieża-Polaka nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa.
Sam robię na co dzień w Łodzi "Express Ilustrowany", lekką gazetę o charakterze miejskiego soft-tabloidu i kusi mnie, by przy okazji kanonizacji Jana Pawła II sprezentować jakąś pamiątkę czytelnikom. Nie wiem jednak, czy dewocjonalia zrobiłyby dobrze gazecie kupowanej w mocno zlaicyzowanym mieście, w którym zdarzają sie parafie z ledwie 14-procentową frekwencją na niedzielnej mszy świetej...

Kuszenie seksem, czyli rozerotyzowana oferta dla fotoreporterów

Weekend tuż, tuż, więc dziś krótko i nieco frywolnie, bo o czym tu pisać, skoro wszystko widać. Organizatorzy trwających właśnie w Łodzi targów "Film, video, foto" sięgnęli obficie jak nigdy dotychczas po seks jako narzędzie marketingu. Tak wielu mniej lub bardziej ubranych, wijących się w rozmaitych pozach modelek, łódzkie obiekty targowe dawno nie oglądały. Próbka poniżej.

Nie od dziś wiadomo, że nagość i seks dobrze sprzedają nie tylko kosmetyki czy bieliznę, ale nawet stal hartowaną, kaloryfery, traktory czy pieczarki (patrz: zdjęcie poniżej).

Gorzej, gdy podane w nadmiarze, przesłaniają istotę bazowej oferty. Myślę jednak, że zniesmaczona męska część publiczności wybaczy organizatorom łódzkich targów ten przesyt i, opuściwszy skromnie oczęta, z największą uwagą odda się podziwianiu aparatów, statywów, lamp błyskowych i innego strasznie drogiego i ciężkiego żelastwa dla paparazzich, którego na "Film, video, foto" również nie brakuje.
A na zakończenie filmik z targów. Można go znaleźć tutaj http://express-tv.pl/targi-film-video-foto-piekne-modelki-i-drogi-sprzet,artykul.html?material_id=53343767bb9d3a4220159e1d
W poście tym wykorzystałęm zdjęcie i film red. Janusza Kubika z "Expressu Ilustrowanego" oraz kalendarz (fake???) znaleziony na stronie Zgorzkniały Copywriter na FB https://www.facebook.com/ZgorzknialyCopywriter
Gorącego weekendu życzę :)

"Puls Tygodnia" zanika, czyli historia ciekawego projektu, w którym powiedziano A, ale na B, C i D zabrakło... No właśnie - czego zabrakło?

Ze smutkiem, ale bez specjalnego zaskoczenia przyjąłem wiadomość o zamknięciu tygodnika "7 dni Puls Tygodnia". Smutno mi, bo padła kolejna gazeta, koledzy-dziennikarze stracili pracę, ale zdziwiony nie jestem. Od pierwszego numeru, który ukazał się jakieś pół roku temu, nie wróżyłem "Pulsowi Tygodnia" powodzenia na rynku. I tak wytrwał dość długo. Ale od początku...
Sam pomysł - niezły, wzorowany na "Angorze", która twardo trzyma sie na rynku tygodników,  notując niewielkie spadki sprzedaży. Wyłowić wartościowe treści z różnych publikatorów, dodać trochę własnych i zebrać je w jednym miejscu - bezcenne! Zwłaszcza w czasach chaosu, kiedy ze szpalt gazet, ekranów telewizorów, telefonów, tabletów i komputerów bombardują nas codziennie tysiące informacyjnych bitów, najczęściej wątpliwej jakości i wagi.
Wyłowić, zebrać, złożyć i wydrukować - OK, ale trzeba jeszcze sprzedać. I tu wydawca popełnił pierwszy poważny błąd. Z ceną 4,50 zł "Puls Tygodnia" był nieco tańszy od innych z tygodników opinii, ale... droższy od "Angory"! A to przecież z nią miał przede wszystkim konkurować, próbując odebrać jej czytelnika o nieco wyższych aspiracjach (świadczy o tym poziom i tematyka tekstów w "Pulsie Tygodnia").
Ewidentnie nie odrobiono lekcji z historii najnowszej i nie przeanalizowano startu tygodników prawicowych, które zawojowały polski rynek, m.in. ceną oscylującą na początku wokół 2 zł. Co prawda magiczna dwójka z przodu sie pojawiła - ostatnio "Puls Tygodnia" kosztował tylko 2,90 zł - ale było już za późno.
Błąd drugi - tu według mojego subiektywnego oglądu, bo kwestia nie jest  tak wymierna jak cena - zbyt elegancki, dość chłodny i uporządkowany layout. To chyba nie było dobre opakowanie dla tygodnika bazujacego na przedrukach. Słabo pasowało do wyjątkowości treści, które redakcja chciała w nim pomieścić.

No właśnie - wyjątkowość i unikatowość. Brakowało ich od początku. To błąd trzeci. Teksty nudnawe, na okładkach najczęściej twarze polityków w konwencji 1:1, bez kontrowersyjnych, ale przyciągających uwagę czytelnika zabiegów fotoszopowych czy charakterystycznego dla "Angory" foto-tekstowego szaleństwa (czasem mocno "po bandzie").
Błąd czwarty - promocja i marketing. Dziś nie wystarczy rzucić gazetę do kiosków, empików i saloników prasowych. Najciekawszy, "wszystkomający", ale nowy na rynku tytuł, zniknie pośród setek innych eksponowanych na ściankach z prasą. Trzeba ludziom o nim powiedziec, a właściwie krzyknąć, skąd się da. "Puls Tygodnia" miał nieźle wymyśloną, agresywną kampanię z Cezarym Pazurą ("Killer wśród prasy", "Tę przeczytam, na tamtych posiedzę"), ale skończyła się - o ile dobrze pamietam - po dwóch tygodniach. A i do jej intensywności można mieć zastrzeżenia. Zabrakło też marketingowego grepsu typu: fajny darmowy gadżet, który stałby się motywem do zakupu gazety przy okazji - na próbę. Pewnie wydawca, jak to zwykle bywa, nie doszacował kosztów promocji i skończyło się tak, jak się skończyło...
Powie ktoś: "Kowalczyk, jak jesteś taki mądry, to sam zrób i sprzedaj w dużym nakładzie nową gazetę". Z rozbrajającą szczerością odpowiem wtedy: "nie mam tyle kasy, a nawet gdybym miał, chyba nie odważyłbym się w dzisiejszych czasach..."

Chwalimy się! Jesteśmy na czołówce ToCoWażne.pl :)

Wraz z mym skromnym blożątkiem, odpalonym ledwie dwa tygodnie temu, śpieszymy poinformować, że nasza wczorajsza twórczość pt. "Aresztować temat, zaszczuć redaktora, czyli wolność słowa po polsku..." http://mediablogextra.blogspot.com/2014/03/aresztowac-temat-zaszczuc-redaktora.html znalazła się dziś w rotatorze na czołówce opiniotwórczego portalu To Co Ważne http://tocowazne.pl/n/aresztowac-temat-zaszczuc-redaktora-czyli-wolnosc-slowa-po-polsku
Wielki to dla nas zaszczyt znaleźć się w tak szacownym gronie i miejscu oraz zachęta do dalszej pracy. Kolegom z To Co Ważne dziękujemy :)

 

Dziennikarz pije z politykiem, czyli niezależność i obiektywizm w oparach alkoholu

Sprawa redaktora Cichego z Panoramy TVP2, który bawił się na imieninach posła Napieralskiego z SLD http://www.press.pl/newsy/telewizja/pokaz/44753,Reporter-Panoramy-zawieszony-za-udzial-w-urodzinach-posla-Napieralskiego zdominowała w ostatnich dniach dyskurs środowiska dziennikarskiego na temat własnej kondycji etyczno-moralnej. Więc może i ja swoje trzy grosze...
Dlaczego dziennikarz polityczny MOŻE iść na wódkę z politykiem?
1. Bo może się zabawić i wesoło spędzić czas
2. Bo wódka jest smaczna
3. Bo zakąski są fajowe
4. Bo przy okazji może spotkać ciekawych ludzi
5. Bo może się odstresować
6. Bo akurat nazajutrz nie musi iść do pracy
7. Bo polityk stawia
Dlaczego dziennikarz polityczny NIE MOŻE iść na wódkę z politykiem?
1. Bo jest dziennikarzem politycznym, a jak idzie na wódkę z politykiem, to już NIE JEST dziennikarzem politycznym. Od tej chwili może robić materiały np. o pszczelarstwie...
I tyle ode mnie.
Ale zdania środowiska w tej kwestii są oczywiście podzielone: http://www.press.pl/wywiady/pokaz/584,Mozna-chodzic-z-politykami-na-wodke-i-informowac-rzetelnie
A Wy jak sądzicie?

Aresztować temat, zaszczuć redaktora, czyli wolność słowa po polsku...

Kilka dni temu na stronie internetowej Reporterów bez Granic opublikowano najnowszy (2014) raport o wolności prasy na świecie http://rsf.org/index2014/en-index2014.php wraz z mapą świata obrazującą  sytuację dziennikarzy i mediów w poszczególnych krajach oraz ich zależność (lub niezależność) od najróżniejszych zewnętrznych nacisków.

Analizując ją, polscy dziennikarze powinni poczuć sie wolni jak taczanka w stepie, a co najmniej szczęśliwsi niż choćby ich koledzy z USA, kraju tradycyjnie słynącego z poszanowania dla wolności prasy i publicznego wyrażania poglądów (Pierwsza Poprawka do Konstytucji USA). Nasz kraj według World Press Freedom Index zajmuje wysokie, 19. miejsce pośród 180 krajów świata, z których raporty płyną do biur Reporters sans Frontieres. Lepiej niż u nas jest tradycyjnie już w Skandynawii, Nowej Zelandii i starych demokracjach europejskich (choć we Francji, Włoszech i Hiszpanii już nieco gorzej).
Dziś pomyślałem sobie, z jaką goryczą ów raport mówiący o względnej wolności słowa w Polsce, muszą przeglądać dziennikarze z zamojskiej "Kroniki Tygodnia" oraz Mikołaj Greś, redaktor naczelny "Gazety Michałowa". Przypomnę, że Sąd Okręgowy w Warszawie zakazał "Kronice" pisania przez rok o sprawie posła Szeligi szantażowanego przez prostytutkę http://www.press.pl/newsy/prasa/pokaz/44747,Sad-zakazal-zamojskiej-%E2%80%9EKronice-Tygodnia%E2%80%9D-pisania-o-sprawie-posla-Szeligi. Redaktor Greś natomiast zrzekł się funkcji naczelnego w "Gazecie Michałowa", protestując w ten sposób przeciwko cenzorskim działaniom burmistrza swego miasteczka http://www.poranny.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=%2F20140324%2FAGLOMERACJABIALOSTOCKA%2F140329847
Opublikował w internecie takie oświadczenie:

Zaręczam, że - znając realia polskiej prowincji (i nie tylko prowincji) - podobnych przypadków mogą być dziesiątki. Sam kiedyś  (na początku lat 90. ubiegłego wieku) pracowałem w gazecie, której udziałowcem w części była gmina Łódź z jej ZChN-owskimi wówczas władzami. Zapędy cenzorskie urzędu miasta kończyły się wtedy nawet usuwaniem z pracy niepokornych dziennikarzy.
Od tamtego czasu minęło ponad 20 lat, ale czytając oświadczenie redaktora Gresia można stwierdzić, jak niewiele w świadomości przedstawicieli władzy sie zmieniło. Najgorzej jednak wróży to, że niezawisłe sądy coraz częściej siegają po instytucję zakazu podejmowania tematu i "aresztują słowo".

Polski reportaż multimedialny rodzi sie w bólach (technologicznych). Ale warto sie pomęczyć...

Jako miłośnik architektury okołoindustrialnej (vide: moja ukochana Łódź), od dawna chciałem zobaczyć Nikiszowiec. Niestety, zwykle było jakoś nie po drodze. Dzisiaj jednak wpadłem do tej dzielnicy Katowic znanej mi jedynie ze śląskich filmów Kutza za sprawą "Na Nikiszu" - jednego z trzech reportaży interaktywnych przygotowanych przez redakcję Dziennika Zachodniego (Polskapresse).

Ciekawy tekst, świetne zdjęcia, filmy, wypowiedzi historyków, a także mieszkańców Nikiszowca. Autorom - Karolowi Gruszce i Tomkowi Kiełkowskiemu gratuluję, a czytelnikom i fanom multimediów polecam:
 https://dziennikzachodni.creatavist.com/nanikiszu
Pozostałe interaktywne produkcje "Dziennika Zachodniego" można znaleźć tu:
https://dziennikzachodni.creatavist.com/story/9016
https://dziennikzachodni.creatavist.com/kruk
Reportaż multimedialny, zwany również interaktywnym, na razie w Polsce raczkuje. Dotychczas po formę zapisu połączonego ze zdjęciami, mapami, materiałami audio i wideo, oprócz "Dziennika Zachodnego", sięgnęła (w końcu zeszłego roku) wyborcza.pl z "Boskim światłem" Jacka Hugo-Badera. To reporterska relacja z wyprawy na Broad Peak w poszukiwaniu ciał Macieja Berbeki i Tomasza Kowalskiego:
http://interaktywna.wyborcza.pl/article/boskie-swiatlo.html
Podobnie jak w przypadku reportaży multimedialnych Dziennika Zachodniego, niestety także i tu zdjęcia oraz multimedia ładują sie zbyt długo jak na wymagania niecierpliwego internauty. Redakcja "Wyborczej" ma świadomość ułomności technologicznych projektu, więc zaraz na początku zastrzega: "reportaż zawiera materiały wideo, które najlepiej prezentują się w najnowszych wersjach przeglądarek, a do płynnego odtwarzania potrzebne jest łącze szerokopasmowe. Czasami trzeba trochę poczekać, żeby strona poprawnie się załadowała lub otworzyć ją w innej przeglądarce, np. Chrome". A poczekać warto, naprawdę :)
Czy mocno pogłębiony i wzbogacony o multimedia reportaż zawojuje internet, w którym niepodzielnie rządzi infotainment ze swymi płyciznami? Nie sądzę. Uważam jednak, że jest bardzo ciekawą formą przejściową "do poczytania" z pogranicza gazety, komputera i tabletu. Może być doskonałą ofertą dla dociekliwego internauty wyrosłego z kultury papieru (jak niżej podpisany) i służyć jako narzędzie do utrzymania go na stronie przez długi czas. Co więcej, opłata za takie treści (gdyby reportaże multimedialne zamykać za paywallem) nie powinna budzić masowej niechęci internautów. Po prostu wiesz, za co płacisz, bo nigdzie indziej tego nie znajdziesz.